Pre upisa na Akademiju za pozorište, film, radio i TV - višestruki prvak Srbije u recitovanju i prvak Jugoslavije na "Goranovom proleću" u Zagrebu.
Na trećoj godini Akademije igrala je jednu od glavnih uloga u Narodnom pozorištu (Keka u "Ribarskim svadama" u režiji Paola Madelija)
Završila je Akademiju za pozorište, film, radio i TV (sadašnji F.D.U) 1970. godine.
- Najzapaženije uloge (iz ranga "glavnih uloga") u Narodnom pozorištu: Keka ("Ribarske svade" - Goldoni), Marica ("Sumnjivo lice"- Nušić), Natalija ("Prosidba" - Čehov), Lojska ("Dom Marije pomoćnice" Cankar), Sonja Rostova ("Rat i mir" - Tolstoj ), ("Nocna frajla" - A.Popovic), Knjeginja Ljubica Obrenović ("Kume i Knjeginje" - Buca Mirković), Anrijeta ("Učene žene" - Molijer; režija
Jagoš Markovic), Čučuk Stana ("Čučuk Stana" - Ž.Lazić).
- TV serije - gl. ženske uloge u "Otpisanima" (A.Đorđević), "Pričanka" (LJ.Ršumović), "Grlom u jagode" (S.Karanović), "Brak - sveska prva; po Nušiću" ...
- TV drame - glavne uloge: Kadivka ("Koga cekaš Kume" Eva Ras - rež. D.Karaklajić), Malčika ("Izbiračica" K.Trifkovića, rež. Ljuca Ristić),
Alja ("Porodični orkestar", rež. Mira Trailović), "Ljubavni slučaj sestre jednog ministra" - po Nušicu (rež. A. Đukić) ...
- Film - "Dvije polovine srca" (V.Hadžismajlović) glavna uloga sa partnerom Zijahom Sokolovićem.
- Jedanaest godina dramski pedagog; nekada na Akademiji lepih umetnosti, u dečji kult.centar - Vračar i Domu pionira, a sada - u kući Đure Jakšica - Skadarlija i filmskom studiju "Čarli" - Pančevo (sa Ivanom Rakidžićem).
- Piše dramske tekstove za decu koji se izvode na festivalima dečijeg stvaralaštva.

Značajnije nagrade - "Zlatna kolajna" na festivalu monodrame (Čučuk Stana); "Nagrada Bora Stanković'" (Knjeginja Ljubica ), javne pohvale i nagrade za "Prosidbu","Sumnjivo lice"; Specijalna nagrada žirija na filmskom festivalu u Kanu i nominacija za Oskara za film Vlade Paskaljevića u kojem je igrala glavnu ulogu zajedno sa svojom "Glumačkom decom".

O programu rada - ukratko (da ne uplašimo naše potencijalne đake):
Vrlo je važno da se oprezno i postepeno kod deteta razvija svest o tome gde prestaje spontana dečja igra, a počinje organizovana aktivnost koja postaje dramska igra.

"Instant glumu" proterujemo i napadamo sa svih strana preko vežbi za zapažanje, za koncentraciju i pažnju, preko vežbi sa bespredmetnom radnjom, a zatim i onih sa realnim predmetima; preko vežbi za oslobadanje u prostoru i pokretu.

Na časovima dikcije radimo govorne vežbe, a naročitu pažnju obraćamo govorenju stihova; jer deca dolaze sa loše stečenim navikama još iz ranog detinjstva podržanih nedovoljnim pristupom ove oblasti u školama, te zato "raspisujemo" stih - i razbijamo "jednobrazni model u recitovanju"...

Za dramsku igru biramo teme iz svakodnevnog života i oni za nju uvek treba da nadu živu, aktivnu radnju i motivaciju. Tako je "glumljenje odraslih" dozvoljeno samo na nivou imitacije, jer ono koci dečiju maštu, spontanost i inventivnost.

Ukratko, učimo da se potpunije glasovno i telesno iskazujemo, da kontrolišemo glumačku "halapljivost" i uvažavamo partnera u pozorištu kao kolektivnom dejstvu.